Roosje zag eens appels hangen

Jantje zag eens pruimen hangen,
O! als eijeren zo groot. 
't Scheen, dat Jantje wou gaan plukken, 
Schoon zijn vader 't hem verbood.

Kom je thuis, heeft Roos een hap uit een laaghangende appel genomen. Vanavond dus een ouderwets vers van Hieronymus van Alphen bij het slapen gaan.

Hier is, zei hij, noch mijn vader,
Noch de tuinman, die het ziet: 
Aan een boom, zo vol geladen, 
mist men vijf zes pruimen niet.

Maar ik wil gehoorzaam wezen,
En niet plukken: ik loop heen.
Zou ik, om een hand vol pruimen,
Ongehoorzaam wezen? Neen.

Voord ging Jantje: maar zijn vader,
Die hem stil beluisterd had,
Kwam hem in het loopen tegen,
Voor aan op het middelpad.

Kom mijn Jantje! zei de vader,
Kom mijn kleine hartedief!
Nu zal ik u pruimen plukken;
Nu heeft vader Jantje lief.

Daarop ging Papa aan 't schudden
Jantje raapte schielijk op;
Jantje kreeg zijn hoed vol pruimen,
En liep heen op een galop.

« De lekkage kwam te la… | Home | De magie van een fest… »

Eén reactie

De vraag is natuurlijk: was de appel lekker?

Saskia (URL) - 24-08-’11 20:20