Na de Vogezen in 2024, werd het dit jaar de Dolomieten voor ’t weekend fietsen. Ik mocht weer mee met de bende uit Nijmegen, zeer gewaardeerd Freek, Geert, Joris, Lieke, Martje, Michel & Teun! Nu nog even vragen of ze het de volgende keer goed vinden om ook hier met smoel in beeld te komen, want nu moeten jullie het doen met wat sfeerbeelden. Niet dat de omgeving de moeite niet was, want man, want een vette bergpartijen.
Onze uitvalsbasis was een huis… villa Gemma vlakbij Lago di Ledro. Een meer net ten westen van het Gardameer. Eigenlijk zouden we iets noordelijker zitten, want we hadden ons aangemeld voor het Dolomites Outdoor festival. Een fietstocht door/rond het Brenta massief, met voor de liefhebber ook nog een trailrun en een tweede fietstocht. Die combinatie was dus wel het plan, want tja, zo vaak ben je toch niet in de buurt.
Daar waren de Italianen al bang voor. Want ze besloten ineens een referendum te houden in dat weekend. Uit angst dat er ook maar een iemand wat moeite had bij het stembureau te komen, werd daarom de hele tocht een week vervroegd. Niet meer te doen met de organisatie voor ons. Opkomst was trouwens weer bizar laag, dus veel heeft het niet geholpen. Maar goed, wij hadden wel het lange Pinksterweekend vrij gehouden, dus de plannen werden iets gewijzigd en door!
Zoals een andere vertrekplek, want die hoefde nu niet in een paar losse appartementjes vlakbij de start- en finishlocatie te zijn. Die konden we nu immers zelf bepalen. Het werd dus Villa Gemma, bij lago di Ledro. Een klassieke villa met eigen karakter. Genoeg kamers met elk een eigen sfeer. Zo had de mijne op elke hoek van elk meubelstuk kinderhoofdjes van koper. Gelukkig geen nachtmerries van gehad, ik sliep dan ook elke nacht als een engeltje van de fietstochten zelf. Onze eigen routebouwer Joris had al snel een paar mooie ritten bedacht.
Tremalzo
Als eerste ergens een kleine klim (Bocca di Trat) als opwarmer, om daarna de Tremalzo omhoog te gaan. Bovenaan, vlak voor de weg overgaat in gravel, zit een restaurant. Perfect, want zo kon iedereen op eigen tempo klimmen. Die klim ging best okee, maar de opwarmer… Het zat niet goed. Drie of vier keer voetjes aan de grond om op adem te komen. Slecht begin is het halve werk of zo, want de ritten daarna gingen alleen maar beter. En het was niet dat ik niet was voorbereid, met kort hiervoor al de Hel van Klimmen als test.
Naast dat restaurant was ook een mooi uitzicht beloofd. Je zou zelfs het Gardameer kunnen zien. Echt top. Ook het bekende bord bovenop zo’n klim was niet leesbaar. Gelukkig was het alleen bovenop zo mistig en ging de afdaling soepel en snel weer in de zon. Met nog een rondje om het meer om het af te leren.
Lago di Malga Bissina
Dag twee werd een mooie tocht door de vallei, richting Lago di Malga Bissina. Een stuwmeer. Klimmen dus! Vanaf het huis eerst een stukje naar het oosten, naar Storo. Dat bleek al een flinke afdaling te zijn, fijn vooruitzicht voor de terugweg. Een mooi toetje omhoog: de totale rit bleek een 1900 hoogtemeters te zijn. De klim naar het stuwmeer was een mooie. Licht kronkelend langs de bergwand, met zelfs nog een paar korte tunnels. Weinig tot geen verkeer.
Halverwege was een Bistro en daar hadden we dan ook maximaal gebruik van gemaakt. Even pauzeren, drankje en op elkaar wachten om te kijken wie er nog mee verder omhoog ging. En na de rest van de klim en de daaropvolgende afdaling kwam je vanzelf de rustige rijders weer tegen.
Passo Daone & Val Algone
Dag drie alweer. De laatste. En de benen voelden alleen maar beter. Gek hoe zoiets kan gaan. Gelukkig hadden er nog drie van het gezelschap zin om het maximale eruit te halen en dus werd een nieuwe route gepland. Deze keer eerst met de auto een stukje richting Brenta massief. De rest had bedacht daar te wandelen, met als beginpunt een mooie berghut, bovenaan een vallei. De rit begon dus met een afdaling.
Daarna door een dorpje en… omhoog. De bergpas passo Daone. Er zaten wel wat steile stukjes in, en dat betekende vooral ook mooie uitzichten. Bovenop nog een waarschuwing voor beren, dus maar snel naar beneden. Nouja snel, de weg aan de loefzijde van de berg was iets minder. Rustig aan dus. Na een stop in het stadje Spiazzo terug naar het begin.
Nog een stukje klimmen… langs een riviertje terug omhoog, dat bleek nog een verrassend weggetje te zijn met paar steile stukjes. Niks van gemerkt, eerder die dag op weg naar beneden. Maar de finish was dan ook alles waard, warm onthaal door de wandelaars en taart en fris op het terras. Hier waren we overigens de enige, al was het bij de eerder genoemde bistro en zelfs aan het meer ook erg rustig. En dat voor Pinksteren en zoals je ziet op de beelden, prima weer.
De laatste dag: waterfiets en autopech
Tja, dan moet je toch een keer naar huis. Samen met Geert zouden we maandagmiddag gaan rijden. Snel door naar Duitsland, overnachting als het tegenviel, en anders ineens door. Dat liep iets anders, terwijl de dag zo mooi begon. Want: er waren waterfietsen. En wat gebeurt er als je fietsers op een waterfiets zet: die trekken een streep. Hoever kunnen we komen in een uur? Er werd zelfs nog een zeiltje ingezet…
Enfin, even voorspoedig leek de terugreis te gaan. Maar helaas: autopech op de autostrada. Ineens een lampje en bericht dat de accu niet oplaadde. En kort daarna al dat de motor oververhit raakte, mocht dat al niet een signaal genoeg zijn om te stoppen. Het probleem werd al snel duidelijk: er mistte een band die de dynamo, airco en zulks aandrijft: de multiriem. Auto op de sleepwagen en niet binnen een week te repareren: blijkbaar is een kapotte multiriem en pully niet altijd op voorraad. Plus natuurlijk beschikbaarheid van een monteur. Overigens liet de ANWB ons hierbij flink in de steek, maar dat is voor een andere keer…