Brabants Mooiste Official, de negende, dat stond afgelopen zondag 31 augustus op het programma. Een klein stukje fietsen richting België. Slechts 220 km met 700 hm, maar wat hem vooral zwaar… mooi maakt, is de bijzondere, onbekende wegen die de routebouwers Teun en kornuiten aan elkaar weten te lussen.
Zeker dit jaar, want naast de typische Belgische gladde wegen zat er ook genoeg gravel tussen. En zand. Toen er in de laatste mail vanuit de organisatie te lezen viel “te doen op racefiets, maar als je een gravelbike hebt”…, hadden we eigenlijk beter moeten weten. Bewegend beeld waarop je het gladde asfalt goed kunt zien:
Of niet, want we zijn heelhuids thuis gekomen. Zonder zelfs maar een lekke band. De tocht ging vanaf ’t Rozenknopje in Eindhoven via wat paden en jaagpaden richting het Zuiden. Ergens ten Zuidwesten van Maastricht de Slingerberg op en we waren bijna bij de lunchplek. Na een stevig maaltje van Keukenconfessies weer terug naar Nederland.
Rechtstreeks met wat omwegen. Rechtstreeks wanneer dat betekende dat er een gravelpad te vinden was, een omweg als er ook een mooi bospaadje was. Zelfs de gravelbikers gingen wat trager door de bocht. En dat was ook prima: meer tijd om van de omgeving te genieten. Samen met medefietser Geert van der Bruggen voelde deze tocht beter en sneller dan ooit gaan. Op naar de laatste stop, op een paar kilometer voor de finish, waar Jeroen met zijn bakfiets voor iedereen klaar stond met een ijskoud biertje en een bemoedigende lach om het laatste stukje ook af te maken.
En jawel, helemaal bijzonder, ondanks de vele tochten die ik achter de rug heb sta ik nu echt een keer mooi op de foto. Niet op de rug of half achter iemand anders. Hulde aan de fotografen Charlotte Grips, Beau van Hout & Bart van Overbeek. Kijk maar hieronder, of de hele selectie op Instagram van Brabants Mooiste Official.
