Kerstvakantie, en de diva’s in huis hadden zin in een dagje Maastricht. Of in het bijzonder: de kerstmarkt en om een fiets op te halen bij de fietsenmaker op het station. Die stond daar vanwege een kapotte band van weer een fietstocht naar de Maastrichtse studentenroeivereniging Saurus. Inderdaad: de oudste dochter is ondertussen aan het studeren in het Zuiden van Limburg. En heeft helaas nog geen kamer, tips zijn welkom. Al was er op zich genoeg plek in het Bonnefanten Museum…

Maar eerst: parkeren. We moesten toch ergens terecht en pal naast het Bonnefanten museum is een prima Q-Park voor weinig. De ingang was even zoeken, want afgaande op het huisnummer kwam je direct bij de uitgang terecht. De reden voor deze plek was omdat dit museum nog op het lijstje stond om te bezoeken met de Museumkaart. Ondanks dat ik een paar jaar bij een van de andere Provinciale Limburgse musea heb gewerkt, nu bekend als Discovery Museum Kerkrade, was het nooit gekomen tot een bezoek. Ik liet me deze dag dan ook graag verrassen.

Het goede nieuws: Het Bonnefanten is lekker ruim opgezet.
Het slechte nieuws: Het voelde erg leeg.

Na een stop bij een creatieve ruimte… Okee, dat is dan ook meteen een goede uitleg van de vreemde sfeer die er hing. Eerst op zoek naar de ingang. Die is dus niet aan de Maas. Niet bij de blikvanger: de raketvormige toren. Maar aan de andere kant. Gelukkig leek er bij binnenkomst een warme ontvangst door een vriendelijke dame. Ze nam de tijd en was druk in gesprek met andere gasten. Verder geen kassa of iets te zien. Een minuut later viel het kwartje: dit was geen plek waar de tickets of museumkaarten werden gescand, maar ze was aan het werven voor de sponsorloterij. De kassa was een ruimte verder, in de museumwinkel. De museumkaarten werden gescand, stickertje voor op de kleding als bewijs dat we er die dag thuis hoorden en… door.

Een trap op. Met halverwege een paaltje met wat pijlen en beschrijvingen. Rechtsaf. Een grote, lege ruimte met links en rechts twee tafels met potloden, en aan de muur een paar plankjes met kleine papieren, ingekleurde huisjes. Die mocht je zelf maken. De beschrijving waarom was kort. Enn geen idee waarvoor. Terwijl wij bezig waren struinden een ander gezinnetje de ruimte in en zocht al even verbaasd naar waar wij die kleurplaten hadden gevonden en wat de bedoeling was.

Daarna bezochten eerst de vaste collectie, met middeleeuwse schilderkunst en houtsnijwerken en -beelden. Ik was in de war. Had ik dit niet eerder gezien, bij het Limburgs Museum in Venlo? De werken waren uitgelicht als moderne kunst: fel en wit.

Dat lichtplan is verder doorgezet in de wisselexpo’s. Grote werken, weinig sfeer. Stevige kost, maar nauwelijks uitleg. Juist dit zou uitnodigen tot doorkijkjes, toelichting, sfeerlicht, tegenstellingen, intepretaties, whatever. Nu was het vooral een autoshowroom, waar wat nieuwe modellen werden gepresenteerd en het vooral van belang was het publiek ook goed in beeld te brengen. Nergens werd nieuwsgierigheid beloond.

Een grote solotentoonstelling die meer verdiende en verder een bonte verzameling. Ik kan er niet meer van maken. Mocht je gaan: bekijk dan vast eerst de korte docu. Scheelt je een zoektocht ter plekke voor het wát. Daarom ook geen reflectie op deze wisselexpositie, want het museumbezoek zelf bracht weinig extra’s, laat staan dat het op zichzelf kon staan. Zonde.

Enfin, even kijken daarna nog even naar Maastricht zelf, wat natuurlijk ook al haast een museum op zich is. De kerstmarkt is optioneel in december: hoewel de kraampjes weinig nieuws brengen (Bradwurst gluhwein sokken) is de overdekte schaatsbaan met een versie van de Sint Servaasbrug natuurlijk wel mooi om te zien.